Mimo złej pogody wzięłam dzieciaki do bawialni...poszalały, poskakały i zadowolone...hm takie wypady musiałabym im robić co najmniej co drugi dzień żeby nie marudziły....Natomiast po południu Mężuś wziął mnie do kina :) było całkiem fajnie...po kinie zrobiliśmy małą rundkę po sklepach i kupiłam parę rzeczy dzieciakom...wszystkim trzem :) tak już mam, że jak coś kupuję jednemu to i drugiemu też...chociażby to miała być mała rzecz ale zawsze...teraz jeszcze dojdzie trzecie. Cieszę się mimo, iż mam pełno obaw. Liczę jednak na to, że jak pójdą do tego przedszkola od września to dam radę to wszystko ogarnąć. Są ludzie co mają więcej dzieci i żyją i dają radę a ja nie dam??? oczywiście, że dam :) trzeba myśleć pozytywnie :)
Kurczę mam problem...dzieciaki mi histeryzują z byle powodu...może to i moja wina może Męża bo kiedy ja próbowałam coś egzekwować to on im popuszczał. Teraz są tego efekty a i nie raz się kłóciliśmy z tego powodu. Niestety ja nie umiem być stanowcza a Mąż tym bardziej. Zawsze sobie wyobrażałam, że to ja będę od rozpieszczania a tu zonk.... Mężu teraz widzi efekty i jest przerażony, ale jak mówiłam to oczywiście nie słuchał. I tak jest ze wszystkim... ech...
Ostatnio na jednym z portali powstała strona o reagowaniu na przemoc wobec dzieci. I najbardziej wkurzające w tym wszystkim jest to, że wypowiadają się osoby, które nie mają dzieci i tak na prawdę nic na ten temat nie wiedzą. Potrafią się jedynie wymądrzać. Był podany przykład wścibskiej sąsiadki, która słysząc płacz dziecka za ścianą poszła sprawdzić czy dziecku nie dzieje się krzywda i wymyśliła sobie, że pożyczy szklankę cukru. Mamusia tego dziecka zaprosiła sąsiadkę na herbatę i okazało się, że dziecko płakało głośno bo straciło ukochaną zabawkę.
I co???nie zawsze płacz dziecka oznacza, że dzieje się mu krzywda. Sąsiadka się wygłupiła bo mamusia tego dziecka zaprosiła ją na herbatę i podając jej cukiernicę sąsiadka podziękowała i stwierdziła, że nie słodzi.
Inny przykład...moje dzieciaki w momencie kiedy mają iść spać to zaczyna się mój horror...One ryczą jakbym je obdzierała ze skóry i za nic nie pomaga tłumaczenie ani czytanie bajek...natomiast sąsiadka z dołu wali mi czymś po kaloryferach powodując, że dzieciaki boją się siedzieć w swoim pokoju nawet w dzień. Nigdy się niczego nie bały a teraz nawet muchy się boją...A ja już nie mam pomysłu co robić. Mają zapaloną lampkę nocną a ja zwykle siedzę u nich w pokoju do momentu aż nie zasną. Czasami sama nie mam siły na takie siedzenie i zaczyna się wrzask...I tak w kółko...
Miłej niedzieli :)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz