Chcę opisywać swoje życie-smutki, radości, przemyślenia, żale i nie tylko... Jestem kobietą, matką dwójki uroczych dzieciaczków i żoną... Choć jestem w ciąży i jest to 27 tydzień, mąż nie daje mi chwili wytchnienia pod względem obowiązków małżeńskich. Mój mąż jest osobą egoistyczną i uważa, że mimo, iż zajmuję się domem to nie powinnam mieć chwili dla siebie. Tylko dla siebie. Uważa, że powinnam się rozwijać. A nie tylko grać w gry na facebooku czy nk. Może ma i rację. Ale... W niczym mi w domu nie pomoże (bo jak twierdzi musi zarabiać), dziećmi się nie zaopiekuje, a wszędzie gdzie wychodzę muszę zabierać je ze sobą, wymaga by w domu było wszystko na błysk (przy dwójce małych dzieci) i żebym wieczorem miała jeszcze ochotę na miłosne uniesienia. bo mój mąż ma ogromne potrzeby. Bywały dni kiedy harcowaliśmy po kilka-kilkanaście razy w ciągu doby. Niestety będąc obecnie w 3 ciąży nie zawsze mam ochotę i siły co często jest powodem naszych kłótni. A w kłótni jak to w kłótni bywa padają słowa, których często żałujemy. Nie lubię tych naszych kłótni, ale też próbuje uświadomić mojego męża, że nie jestem cyborgiem. Z marnym skutkiem dla mnie oczywiście. Może faktycznie ma rację, że za dużo gram. Nie dawno próbowałam szydełkować, ale przy dzieciach w dzień to nie lada wyzwanie a wieczorem nie mam sił... Nie jest to wymówka z mojej strony, o nie... Dzieci co chwile czegoś chcą...Syn prawie 5 lat a córcia niebawem skończy 3. Oboje są tak do mnie przywiązani, że nawet, kiedy idę się załatwić to siedzą pod drzwiami a nie rzadko razem ze mną w ubikacji... Bywa to na tyle irytujące, że zamykam się przed nimi w toalecie co zwykle kończy się mega rykiem córci.
Coraz częściej zastanawiam się jak to będzie, kiedy będę musiała pojechać do szpitala urodzić. Mąż ma zostać z dziećmi. Na szczęście (lub i nieszczęście) od września oboje idą do przedszkola. Będzie mi łatwiej przyzwyczaić się do nowej sytuacji i do ogarnięcia się z trójką dzieci. No i nie lada wyzwanie przede mną... Przyzwyczajenie dzieci do nowych sytuacji. Przedszkole i dzidziuś. Co prawda od początku uświadamiam im, że za niedługo będzie nas więcej, ale obawiam się ataków zazdrości ze strony córki. Na swoją rodzinę (mamę czy siostrę) liczyć nie mam co, że nam pomogą... a rodzina męża zbyt daleko. Dam radę... nie mam wyjścia :)
We wtorek jedziemy z mężem na badanie USG 4d i w końcu może nasz maluszek się ujawni kim jest. Dowiem się czy rozwija się prawidłowo i ogólnie podglądniemy dziecia, bo od początku ciąży nie mamy praktycznie żadnej fotki. Nie ma znaczenia czy to chłopak czy dziewczyna bo mamy już parę w domu, ale jednak ciekawość jest silniejsza. i w końcu będę mogła zwracać się do brzusia odpowiednio a nie tak bezosobowo jak do tej pory. Syn twierdzi, że będzie miał braciszka.. bo siostrę jedną już ma :P
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz