niedziela, 15 grudnia 2013

Są w życiu chwile...

...kiedy oglądając czy robiąc coś ( jak ja to nazywam) na zimno uświadamiamy sobie, że dostaliśmy coś bardzo cennego a nie potrafimy tego docenić. W natłoku zajęć, w bieganinie za pieniądzem by jakoś żyć zapominamy czym jest miłość. Dzisiaj dotarło do mnie, że nie doceniam tego co otrzymałam. Ktoś mi kiedyś pomógł, kiedy byłam już prawie na dnie a ja co??? a ja nie potrafiłam  się odwdzięczyć. I nie chodzi tu o to by kogoś wielbić do końca życia. Mam męża (jaki by nie był wciąż go kocham i nie wyobrażam sobie mnie bez Niego), śliczne i kochane dzieci, mam możliwość wychowywania dzieci bez dzielenia czasu pomiędzy nimi a pracą i mogę im poświęcić maksimum czasu a  ja co??? rano kiedy te potworki otworzą oczy myślę kiedy nastąpi wieczór żeby mogły iść spać, od męża oczekuję, że będzie mi pomagał we wszystkim itp., kiedy to on jest jedynym żywicielem rodziny. Jestem niewdzięczna i oczekuję cholera wie czego. Ćwiczyć też mi się nie chce. Tzn. chce ale jakoś tak nie umiem się zmobilizować. Mimo iż mam masę rzeczy codziennie do zrobienia większość olewam i robię je kiedy już nie mam innego wyjścia. Niektórzy mają gorzej ode mnie a jakoś sobie radzą. Dzisiaj jest niedziela...jeszcze. Ale od jutra biorę się za siebie. Czas w końcu ruszyć dupsko i się ogarnąć. Miałam iść do szkoły i co??? i też to olałam. Albo wóz albo przewóz. Jestem beznadziejna!!!

Poza tymi rozterkami albo dojściem do prawdy jak kto woli u nas po staremu. Dzień toczy się za dniem, ja jak już wspomniałam nie ćwiczę, dzieciaki wciąż chore i jakoś to idzie....czas wziąć się w garść!!!!

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz